Se mi estus en la Elekta Komisiono
Oktobro 5, 2008
Ankaŭ ĉi-jare mi – kun iom da hezito – pagis la membrokotizon al UEA. Kiel simpla membro mi do volas utiligi la rajton esprimi kelkajn pensojn al la pasintUKe eklaborinta Elekta Komisiono (por la sekva estraro, elektota en 2010). En Esperantujo oni ofte opinias ke nur tiu kiu mem agas en la konkreta kampo rajtu opinii. Mi ne membras en la menciita komisiono, do tiuj kiuj opinias ke mi ne opiniu kaj kiuj konsideras konsilojn kritiko kaj kritikon ĉiam negativa, vidu la jenon kiel gvidliniojn por mi mem se mi fakte membrus en la Elekta Komisiono.
UEA strebas esti demokratia organizaĵo, ĉu ne? Por tion plenumi necesas ke estu pli ol unu kandidato por ĉiu posteno, precipe tio gravas rilate la postenon de prezidanto. La kandidatoj estu inter si laŭeble malsimilaj.
Por la posteno de prezidanto notindas ke:
Personaj trajtoj pli gravas ol tio per kio la homo sin titolas aŭ iam sin titolis. Alivorte: la avantaĝo de ekstera brilo ne superu la signifon de kapablo funkcii ene de la organizaĵo. Aŭ: ne serĉu la kandidatojn nur en cirkloj de nunaj aŭ antaŭaj universitataj profesoroj, ministroj aŭ filmsteluloj.
Cetere gravu:
- karismo
- kapablo komuniki kaj krei retojn
- kapablo esti diplomatia kaj samtempe teni personan intregrecon
- kapablo trovi bonajn kunlaborantojn kaj poste trakti ilin kun respekto, vidi ĉies kapablojn
- krome kompreneble scii elstare Esperanton, la anglan kaj prefere almenaŭ unu plian grandan lingvon.
Volonte diskutu miajn vidpunktojn!
Rilata ligo:
Ĉu distance?
Oktobro 1, 2008
Homoj en la nuntempa mondo, ekzemple parolantoj de Esperanto, foje miras pri la koncepto “distanco” kaj kun bedaŭro diras ke “ni, kvankam tiom bonaj amikoj, pro la distanco tiom malofte renkontiĝas. Kaj kiel feliĉe, do, ke ekzistas modernaj komunikiloj”. Pere de ili la distancon eblas preskaŭ ignori.
Antaŭ mallonge mi renkontis konaton de antaŭ longe, fakte najbaron dum kelkaj jaroj antaŭ preskaŭ dudek jaroj. Estas certe dek kvin jaroj de nia pasinta renkontiĝo, tamen, aŭ ĝuste tial, la hazarda revido estigis reciprokan ĝojon. Mi devis rapide fosi en mia memoro: la nomojn de liaj infanoj, la okupiĝon de la edzino, la cirkonstancojn rilate ilian translokiĝon. Montriĝis ke ni daŭre loĝas en la sama urbo, sed en malsamaj partoj.
La biblioteko en kiu mi jam du kaj duonan jarojn laboras estas la plej granda publika biblioteko de suda Svedio. Pro tio mi ne ĉiun breton konas. Pasintsemajne mi devis serĉi libron en nekonata sekcio kaj trovis angulon, antaŭe ne viditan de mi, kaj surprizita mi spektis la bibliotekon el nova perspektivo. Kaj eksentis ke la koncepto “distanco” estas tre relativa.
