Ja estas timinda kaj evitenda tendenco por Esperanto, lau kiu ju pli marghena, mizera hobio, des pli aparta, nenormala ghia konsisto (ekz. plejparte vira, plena je misantropaj izoluloj kaj sinlaudantoj, ktp).

Male, se ghi sukcesas retrovi sian identon kiel esprimo de la bunta homa kulturo kaj aparte kiel alternativa socia movado (ech se modeste malgranda) sur la kultura kampo, en alianco kun aliaj movadoj por lingva demokratio kaj lingvaj homaj rajtoj, au simple kiel grupigho por kolektive eksperimenti pri la plej homa homajho (nome, la lingvo), ghi havos la shancon richigi sin per la kontribuado flankd de homoj el chiuj genroj (inoj, malinoj, gejoj, ktp), samkiel ekzemple la literaturo.

José Antonio Vergara

Ridinde… Ĉu oni ĉiam devas serĉi iujn tiajn dividojn? Des pli uzante tiom interesan kalkulmanieron: forgesante pri kelkaj viraj membroj de E-Civito (Nilsson, Trifonĉovski, Rooke, Gonĉarov), kaj kalkulante Muhlemann, kiu ne estas membro de la Civito kaj je ĉiu paŝo strebas distanciĝi de Silfer kaj la Civito…

Nur se oni estas konkreta. Alie la tuta afero riskas degeneri en narcisismon.

“Ĝuste tiel funkcias la neegaleca pensmaniero: unu aŭ malmultaj inoj aŭ nigruloj sufiĉas por pruvi staton de ‘egaleco’”.

Movadon ne interesu stato; se ĝi estu movado ĝi bezonas dinamikon. En dinamika situacio la “simbolaj” minoritatanoj rapide povas fariĝi multe pli ol simbolaj, precipe en tiel malgranda rondo kiel la nia.

Se nigruloj kaj virinoj ne havas sufiĉe da influo en la tradicia Esperanto-movado, tio estas pli pro ĝia ĝenerala senmoveco ol pro specifa direkto de ies pensado. Ne estas hazarde ke la Civito kapablas allogi tiel valorajn homojn kiel Gbeglo Koffi kaj Aneto Muhlemann; splitiga agado ankaŭ estas dinamika agado.

Ironie nur estas ke la Civito multe malpli toleras kritikon ol UEA, kiu mem ofte ne estas plej modela tiurilate. Sed eble UEA estas en pli favora stato(!) por ignori siajn kritikantojn.

Unuel

» Tio ŝajnas malfacila.

En grandeco de la propra hejmo mi penas fari, kion mi povas

Maria

Mi: Leginte viajn vidpunktojn pri seksa egaleco mi ne konsideras vin kompetenta pritaksi tion.

Jens: Do bone, se vi volas nur diskuti kaj ne agi feminisme, limigu vin al tio.

Mi: Diskuti estas agi.

Jens: Sed ĉu tiam ne indus almenaŭ mencii kelkajn konkretajn virinajn nomojn kiuj meritus esti pli konataj?

Mi: Estas ja tute sensence listigi nomojn de aktivaj inoj en la Esperantomovado, ĉar mi ne parolas pri tio ke ili ne ekzistus, mi parolas pri proprcioj. Sed ĝuste tiel funkcias la neegaleca pensmaniero: unu aŭ malmultaj inoj aŭ nigruloj sufiĉas por pruvi staton de “egaleco”. Tial la pseŭdonimo Komitatano Z en La Ondo de Esperanto siatempe (oktobro 2004) opiniis ke preskaŭ mankis viroj en la tiama estraro de kvar virinoj kaj tri viroj. Jes, ja la inoj tie ne nur havis simbolas rolon sed fakte konsistigis majoritaton.

Jes, estas io suspektinda pri la fakto, ke movadaj funkciuloj estas ĉefe viroj (dum en pluraj movaderoj virinoj ne malpli multas: kiel en esperantistaj aranĝoj en Rusio, ekz.), sed ne klaras, kion la movado povus fari kaj ĉu ĝi faru por ŝanĝi tian malekvilibron. Maria pli multe pensas pri tio kaj eble havas ian ideon pri tio.

Do bone, se vi volas nur diskuti kaj ne agi feminisme, limigu vin al tio. Sed ĉu tiam ne indus almenaŭ mencii kelkajn konkretajn virinajn nomojn kiuj meritus esti pli konataj? En Vilnius ĉeestis interalie Maritza Gutierrez el Havano kaj prelegis Barbara Pietrzak kaj Gabriela Koczarska el Varsovio — kaj prelegus Yu Jianchao el Pekino, se ne estus vizoproblemo. La voĉoj de la Esperanta radio (kontraste al la ĝenerala informilaro) fakte proksimas al seksa egaleco. Tio ŝajne neniun ĝenas, nek ĝojigas.

Jens S. Larsen